Πόλεμος αεράμυνας: Πώς φθηνά drones και πύραυλοι απειλούν πανάκριβα συστήματα όπως THAAD, Patriot και S-400
Οι πρώτες ημέρες των αμερικανικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν ανέδειξαν με εμφατικό τρόπο ένα κρίσιμο συμπέρασμα του σύγχρονου πολέμου: ακόμη και τα πιο προηγμένα συστήματα αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας είναι ευάλωτα όταν στοχοποιούνται μαζικά και συντονισμένα.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα των Eurasian Times, οι ΗΠΑ υπέστησαν σημαντικές απώλειες στρατιωτικού εξοπλισμού, με το μεγαλύτερο πλήγμα να αφορά κρίσιμα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης και στοιχεία συστημάτων THAAD, τα οποία φέρεται να επλήγησαν σε βάσεις στο Κατάρ, την Ιορδανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το βασικό μήνυμα είναι ότι το κόστος ενός μόνο χτυπήματος σε τέτοιες υποδομές μπορεί να φτάσει εκατοντάδες εκατομμύρια ή και πάνω από 1 δισ. δολάρια.
Το ζήτημα αυτό συνδέεται άμεσα με την έννοια του SEAD (Suppression of Enemy Air Defenses), δηλαδή της καταστολής της εχθρικής αεράμυνας. Πρόκειται για στρατιωτικές επιχειρήσεις που στοχεύουν στην εξουδετέρωση εχθρικών ραντάρ, πυραύλων εδάφους-αέρος και κέντρων διοίκησης, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για αεροπορικά πλήγματα. Ιστορικά, τέτοιες επιχειρήσεις αποδείχθηκαν καθοριστικές στον Πόλεμο του Κόλπου, στην Bekaa Valley το 1982, στο Κόσοβο και σε πολλές άλλες συγκρούσεις.
Το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι σήμερα η προστασία των ίδιων των συστημάτων αεράμυνας έχει εξελιχθεί σε ξεχωριστή πρόκληση. Συστήματα όπως τα THAAD, Patriot, S-400, NASAMS ή Iron Dome δεν αρκεί πλέον να εντοπίζουν και να αναχαιτίζουν απειλές. Πρέπει και τα ίδια να προστατεύονται από πυραύλους κατά ραντάρ, πυραύλους cruise, κατευθυνόμενες βόμβες, loitering munitions και κυρίως από φθηνά drones καμικάζι, τα οποία μπορούν να προκαλέσουν δυσανάλογα μεγάλη ζημιά.
Γι’ αυτό, η σύγχρονη αεράμυνα βασίζεται σε μια πολυεπίπεδη “onion defense” προσέγγιση.
Δηλαδή, κάθε σύστημα μεγάλης αξίας πρέπει να περιβάλλεται από πολλαπλά στρώματα προστασίας: συστήματα μεγάλης, μέσης και μικρής εμβέλειας, αντιαεροπορικά πυροβόλα, ηλεκτρονικό πόλεμο, παρεμβολείς, συστήματα anti-drone, δολώματα, κινητικότητα και σκληρά οχυρωμένες θέσεις.
Ιδιαίτερη σημασία έχει επίσης ο ηλεκτρονικός πόλεμος.
Η αλλαγή συχνοτήτων, η περιορισμένη χρήση ραντάρ, οι τακτικές shoot-and-scoot, οι ψεύτικοι πομποί και τα φουσκωτά ομοιώματα μπορούν να μειώσουν την πιθανότητα εντοπισμού και καταστροφής.
Παράλληλα, τα πιο σύγχρονα συστήματα χρησιμοποιούν τεχνητή νοημοσύνη, προηγμένους αλγορίθμους φίλτρων και ταχεία προσαρμογή συχνοτήτων ώστε να αντέχουν σε παρεμβολές και spoofing.
Το κείμενο δίνει ιδιαίτερο βάρος και στο πρόβλημα κόστους-αποτελεσματικότητας. Ένα φθηνό drone ή ένα απλό περιφερόμενο πυρομαχικό μπορεί να απειλήσει ένα ραντάρ ή έναν εκτοξευτή αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.
Αυτό αλλάζει ριζικά τη λογική του πολέμου: τα λιγότερο ισχυρά κράτη ή ακόμη και μη κρατικοί δρώντες μπορούν πλέον να ασκήσουν πίεση σε υπερσύγχρονα και πανάκριβα αμυντικά δίκτυα με σχετικά περιορισμένο κόστος.
Ένας ακόμη κρίσιμος παράγοντας είναι η συντήρηση και επισκευή. Σε συνθήκες πολέμου, η επιβίωση ενός συστήματος δεν εξαρτάται μόνο από τις επιδόσεις του, αλλά και από το πόσο γρήγορα μπορεί να επισκευαστεί, να μετακινηθεί, να επανενταχθεί στο δίκτυο και να εφοδιαστεί με ανταλλακτικά. Οι ελλείψεις σε τεχνικούς, η πίεση στην εφοδιαστική αλυσίδα και η δυσκολία μεταφοράς βαρέων εξαρτημάτων στην πρώτη γραμμή μπορούν να καταστήσουν ακόμη και τα καλύτερα συστήματα επιχειρησιακά εύθραυστα.
Το γενικό συμπέρασμα είναι σαφές: στον σύγχρονο πόλεμο δεν αρκεί να διαθέτεις ισχυρή αεράμυνα. Πρέπει να μπορείς να υπερασπιστείς την ίδια την αεράμυνα σου. Και καθώς οι απειλές από drones, ηλεκτρονικό πόλεμο και όπλα ακριβείας πολλαπλασιάζονται, οι στρατοί θα χρειαστεί να επανεξετάσουν συνολικά τη δομή, την προστασία και κυρίως την αναλογία κόστους-απόδοσης των συστημάτων GBADS.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με το δημοσίευμα των Eurasian Times, οι ΗΠΑ υπέστησαν σημαντικές απώλειες στρατιωτικού εξοπλισμού, με το μεγαλύτερο πλήγμα να αφορά κρίσιμα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης και στοιχεία συστημάτων THAAD, τα οποία φέρεται να επλήγησαν σε βάσεις στο Κατάρ, την Ιορδανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το βασικό μήνυμα είναι ότι το κόστος ενός μόνο χτυπήματος σε τέτοιες υποδομές μπορεί να φτάσει εκατοντάδες εκατομμύρια ή και πάνω από 1 δισ. δολάρια.
Το ζήτημα αυτό συνδέεται άμεσα με την έννοια του SEAD (Suppression of Enemy Air Defenses), δηλαδή της καταστολής της εχθρικής αεράμυνας. Πρόκειται για στρατιωτικές επιχειρήσεις που στοχεύουν στην εξουδετέρωση εχθρικών ραντάρ, πυραύλων εδάφους-αέρος και κέντρων διοίκησης, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για αεροπορικά πλήγματα. Ιστορικά, τέτοιες επιχειρήσεις αποδείχθηκαν καθοριστικές στον Πόλεμο του Κόλπου, στην Bekaa Valley το 1982, στο Κόσοβο και σε πολλές άλλες συγκρούσεις.
Το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι σήμερα η προστασία των ίδιων των συστημάτων αεράμυνας έχει εξελιχθεί σε ξεχωριστή πρόκληση. Συστήματα όπως τα THAAD, Patriot, S-400, NASAMS ή Iron Dome δεν αρκεί πλέον να εντοπίζουν και να αναχαιτίζουν απειλές. Πρέπει και τα ίδια να προστατεύονται από πυραύλους κατά ραντάρ, πυραύλους cruise, κατευθυνόμενες βόμβες, loitering munitions και κυρίως από φθηνά drones καμικάζι, τα οποία μπορούν να προκαλέσουν δυσανάλογα μεγάλη ζημιά.
Γι’ αυτό, η σύγχρονη αεράμυνα βασίζεται σε μια πολυεπίπεδη “onion defense” προσέγγιση.
Δηλαδή, κάθε σύστημα μεγάλης αξίας πρέπει να περιβάλλεται από πολλαπλά στρώματα προστασίας: συστήματα μεγάλης, μέσης και μικρής εμβέλειας, αντιαεροπορικά πυροβόλα, ηλεκτρονικό πόλεμο, παρεμβολείς, συστήματα anti-drone, δολώματα, κινητικότητα και σκληρά οχυρωμένες θέσεις.
Ιδιαίτερη σημασία έχει επίσης ο ηλεκτρονικός πόλεμος.
Η αλλαγή συχνοτήτων, η περιορισμένη χρήση ραντάρ, οι τακτικές shoot-and-scoot, οι ψεύτικοι πομποί και τα φουσκωτά ομοιώματα μπορούν να μειώσουν την πιθανότητα εντοπισμού και καταστροφής.
Παράλληλα, τα πιο σύγχρονα συστήματα χρησιμοποιούν τεχνητή νοημοσύνη, προηγμένους αλγορίθμους φίλτρων και ταχεία προσαρμογή συχνοτήτων ώστε να αντέχουν σε παρεμβολές και spoofing.
Το κείμενο δίνει ιδιαίτερο βάρος και στο πρόβλημα κόστους-αποτελεσματικότητας. Ένα φθηνό drone ή ένα απλό περιφερόμενο πυρομαχικό μπορεί να απειλήσει ένα ραντάρ ή έναν εκτοξευτή αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.
Αυτό αλλάζει ριζικά τη λογική του πολέμου: τα λιγότερο ισχυρά κράτη ή ακόμη και μη κρατικοί δρώντες μπορούν πλέον να ασκήσουν πίεση σε υπερσύγχρονα και πανάκριβα αμυντικά δίκτυα με σχετικά περιορισμένο κόστος.
Ένας ακόμη κρίσιμος παράγοντας είναι η συντήρηση και επισκευή. Σε συνθήκες πολέμου, η επιβίωση ενός συστήματος δεν εξαρτάται μόνο από τις επιδόσεις του, αλλά και από το πόσο γρήγορα μπορεί να επισκευαστεί, να μετακινηθεί, να επανενταχθεί στο δίκτυο και να εφοδιαστεί με ανταλλακτικά. Οι ελλείψεις σε τεχνικούς, η πίεση στην εφοδιαστική αλυσίδα και η δυσκολία μεταφοράς βαρέων εξαρτημάτων στην πρώτη γραμμή μπορούν να καταστήσουν ακόμη και τα καλύτερα συστήματα επιχειρησιακά εύθραυστα.
Το γενικό συμπέρασμα είναι σαφές: στον σύγχρονο πόλεμο δεν αρκεί να διαθέτεις ισχυρή αεράμυνα. Πρέπει να μπορείς να υπερασπιστείς την ίδια την αεράμυνα σου. Και καθώς οι απειλές από drones, ηλεκτρονικό πόλεμο και όπλα ακριβείας πολλαπλασιάζονται, οι στρατοί θα χρειαστεί να επανεξετάσουν συνολικά τη δομή, την προστασία και κυρίως την αναλογία κόστους-απόδοσης των συστημάτων GBADS.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών